را از اين رساله بيابد درصورتىكه مؤلف به طريق صواب از منابع خاص هريك نقل نموده باشد . مذكور افتاد كه در اين مدرج شش باب عنوان شده است بدين ترتيب : 1 - در بيان اقسام طهارت . 2 - در بيان نماز . 3 - در بيان زكات . 4 - در بيان روزه . 5 - در بيان حج . 6 - در بيان حكمت اركان و شرائط و ساير اوضاع و احوال كه در اين اعمال مذكوره مندرج است . چون ممدوح مؤلف كه در صدر ديباچه از او ياد كرده به مذهب امام حنبل گرايش داشته لذا مؤلف روى سخن بدان صوب نموده ، بيشتر اقوال را متفرع بر نظر او كرده است و ليكن در باب ششم وجه كلام بر مبانى اصول مذهب شافعى كه مختار مؤلف و اجدادش مىباشد نهاده شده است و از روى قواعد حكمت و عرفان و علم حروف تحقيق معنى عبادت آمده و در آن سخن به يگانگى خدا كه در عبارت نفى و اثبات ( لا إله الا اللّه ) مىباشد رسيده و بر اين دقايقى كه مذكور مىگردد توجيه يافته است : 1 - واحد و چگونگى وضع آن و اينكه برخى آن را لفظ مشترك و گروهى لفظ مشكك مىدانند . 2 - يگانگى حضرت عزت با واحد عددى كه به فهم عموم تبادر مىنمايد فاصله بسيار دارد . 3 - وحدت حقيقى را جز به عبارت نفى و اثبات نمىتوان بيان نمود و لذا قانون حكمت و عقل چنين اقتضا دارد كه با همان عبارت نفى و اثبات دعوت